Weker dan een weekdier
Leven
|
11 September 2009 | 17:59:37
Weker dan een weekdier
Het strand ligt er verlaten bij. Toch is het al 10 uur. Maar
het is september en de rust is weergekeerd.
Na enkele dagen wind is het nu windstil, de zee is glad als
olie, zoals de Grieken dat zo mooi zeggen. Ik zie hier en daar een bultje boven
het water uitsteken. Ja hoor, weer kwallen!
Nou ja de Grieken zeggen glas, deze beesten zijn als van glas en ze steken niet,
zeggen ze.
Een vriendin van mij zwom vorig jaar door honderden van deze zachte kussentjes
door.
Ik echter gruwel er weer van.
Zoals ieder jaar rond deze tijd spoelen ze aan.
Ik zie er twee precies op mijn route liggen. De bolletjes glinsteren in de zon
en komen ritmisch met de deining telkens even boven water. Al een paar keer ben
ik in paniek de zee uit gezwommen omdat ik er tegen één opbotste. Ik ga mijn angst te lijf vandaag, de zee is
te aanlokkelijk om mij rechtsomkeert te doen maken.
Ik hoor mijn kleine
kind, die zegt. “Ik ga niet”.
“Kom op kleine meid, de zee is groot
genoeg voor ons allemaal”, spreek ik haar bemoedigend toe.
“ Dat zei je gisteren ook en toen botste je toch tegen hen op”.
“Maar vandaag kan ik ze goed zien. Kijk maar mee, daar zijn er twee, heel groot, maar ook ver weg. Laten we maar
een stukje lopen en eens kijken wat we nog meer vinden. Daar bij de boei nog één”.
“ Zie je wel, precies in onze route”.
Meestal zwem ik van boei tot boei een aantal baantjes, maar dat gaat vandaag
niet door.
Ik loop langzaam de zee in.
“We blijven vandaag gewoon heel
dicht bij het strand”.
“Maar soms zie je ze niet, kijk je wel goed uit! ”.
We zwemmen een stukje en als ze
protesteert stop ik, sta op en kijk rond. Niks te zien. Zo zwemmen we stukje
voor stukje op het stuk tussen de zeeegels en de rotsen verderop, waar alleen
zand is en ik telkens makkelijk kan gaan staan. Na het eerste baantje heb ik het
stuk kust verkend. Het zijn nog steeds drie kwallen. En ik zwem wat makkelijker
een stukje door. Ze schrikt van iedere schaduw en geduldig stop ik dan weer om
haar te laten zien dat het veilig is. Zo komen we aan toch nog aan vijf
baantjes en een stuk drijven op de rug.
Het ging een stuk beter met haar. We zijn nog weker dan het
weekdier. Maar je hebt al met al een beetje je angst overwonnen. Wie weet
zwemmen we volgend jaar samen met onze vriendin er wel dwars door heen. Brrrr
doet ze. Nou ja het hoeft niet. Ik ben al blij dat we dit roofdier in het water
hebben getackeld vandaag. Als dat zo met alle angsten kon gaan. Steeds een
stapje doen en kijken of het veilig is, een andere route volgen en dan toch het
doel bereiken. Nou daar teken ik voor.
Vakantie Gek fenomeen vakantie. We werken het hele jaar door als een
paard en nemen dan een paar weken
vakantie. Alle Nederlanders gaan massaal op vakantie.
Waarom? Om even niets te doen, om aan het strand te liggen, om van warmere
temperaturen te genieten, om te reizen, iets nieuws te onderzoeken.
Allemaal begrijpelijk. Het is fijn even afstand te nemen van de dagelijkse
beslommeringen, noodzakelijk zelfs. Het is goed voor ons lichaam en onze geest.
Maar wat na de vakantie, dan buffelen we
gewoon verder en verheugen ons alvast op de volgende vakantie.
Ik las zelf een wetenschappelijk artikel dat pleit voor verheugen op de
volgende vakantie. Heel vreemd, wanneer leef je dan?
Waar is de integratie?
Ik neem nooit vakantie hoewel ik 6 maanden per jaar in het
buitenland vertoef.
Daar leef ik met werk en vakantie tegelijkertijd. Het is dan niet nodig
vakantie te nemen.
Ik heb wel eens een luie dag, ik trek er wel eens op uit voor een paar dagen.
Als ik denk aan vakantie, oftewel een langere periode weg van huis, weg van
werk, dan denk ik aan reizen: een geheel nieuwe cultuur bezoeken, alles
bekijken, leren hoe een ander volk leeft en denkt. In Griekenland leef ik met de dag en met de natuur. In mijn
dagindeling is er tijd voor niks doen, tijd voor mediteren, tijd voor zwemmen in
zee, tijd voor mijn hobby, tijd voor mijn schrijfwerk, tijd voor mijn klanten
en tijd voor mijn huishouden en mijn relatie en vrienden. Zonder stress.
Het
zou zelfs allemaal op 1 dag kunnen, maar dan lever ik meestal mijn middagslaapje
in. En dat is nu juist zo’n fijn rustpunt in de dag. Daarna begint gewoon een
tweede nieuwe dag. En meestal wordt ik wakker met een idee dat meteen wil
worden opgeschreven of uitgevoerd met veel plezier.
Mijn ritme is ‘swinters en ‘szomers verschillend. Nu in de
zomer is het heerlijk om vroeg op te staan, omdat we dan de frisse uren hebben.
Al om 8 uur lig ik in zee. Ik maak meteen verbinding met de natuur en
mediteer. Daarna ga ik in mijn werkplaats werken en maak tegels van de stenen
die ik en passant van het strand heb meegenomen. Ondertussen heeft de te ontwerpen
workshop of een verhaal al een ruwe vorm in mijn gedachten aangenomen. Vanaf het middaguur wordt het te warm en
verplaats ik naar binnen voor wat huishouden en de lunch. Daarna relax of slaap
ik een uurtje en daarna schrijf ik, werk ik, beantwoord mijn mail.
De
namiddag is weer voor buitenactiviteiten en daarna koken en eten we. Soms gaan
we nog even uit of zien we vrienden. Maar vrienden en kennissen zie ik ook als
ik bijv.cement haal en daar ondertussen koffie drink en de nieuwtjes van de dag
door neem.
In de winter wordt dat ritme weer langzaamaan anders, want dan zijn de fijnste
uren buiten verschoven naar de late ochtend en de vroege middag. Wandelen in de
bergen en wilde groenten verzamelen vervangt dan mijn dagelijkse zeebad. En
mijn computerwerk doe ik dan meestal ‘smorgens vroeg of in de namiddag.
Dus vakantie: Nee, ik doe alles in één. Tenminste in Griekenland.
In Nederland is dat geheel anders, want dan voeg ik me in het ritme waarin de
opdrachten geboden worden, dat is heel strak. Gelukkig heb ik gekozen voor een
zelfstandig bedrijf, dus kan ik ook in Nederland vaak mijn eigen tijd indelen.
Organisch, met de stroom van inspiratie, zin om te werken, zin om even niks te
doen, zin om de heelheid te zoeken in alles. En ook dan vind ik het moeilijk om geintegreerd te blijven. Na zo'n 6 weken voel ik me alweer opgeslokt door alles wat moet en meestal moet dat van mezelf. Dus ik graaf mijn eigen valkuil. Gelukkig vertrek ik dan weer naar Griekenland en leer ik weer "heel" te zijn.
Ik citeer Julia Cameron uit “Je leven schrijven”, pagina
124.
“Integreren. De stam van het woord ‘integratie’
is het woord ‘integer’, dat ‘heel’ betekent. Maar al te vaak raken we tijdens
ons jachtige leven gedesintegreerd, we raken de heelheid kwijt, we worden
versnipperd. We worden een soort overvoerde pens waarin onze ontmoetingen en
ervaringen ongekauwd worden ‘gedumpt’, wat ons weliswaar een vol, maar
tegelijkertijd een onvoldaan gevoel geeft, omdat we niets op de juiste wijze tot
ons hebben genomen en dus niets op de juiste wijze kan worden verteerd.
Om onze ervaringen op de juiste
wijze te integreren, moeten we ze in het bredere perspectief van ons leven
plaatsen. We moeten wat rustiger aandoen om stroomveranderingen binnenin ons,
zoals verschillende bewegingen in een symfonie, te kunnen herkennen.”
Ik lees een aankondiging van 10 punten die je moet doen
tegen stress. Het wordt aangekondigd eind augustus met de mededeling dat
iedereen na de vakantie weer aan het werk gaat en dat werk vaak stress betekent
en wat je daartegen doet.
Idioot idee. Als je weer gaat werken na de vakantie heb je dus stress??
Dat is heel ongezond. Als dat meteen gebeurt dan is er iets veel erger mis dan
een 10-puntenlijstje af te werken. Want dan mis je het leven.
Bovendien bevatte het lijstje nog meer “te
doen”: bewegen, slapen, sex, prioriteitenlijstjes maken, geen koffie meer
drinken, met vrienden praten, wandelen, boeken lezen enz. Daar heb je toch
helemaal geen tijd voor als je stress hebt en al helemaal geen zin in! Daar
krijg je stress van. Als je dat allemaal ook nog elke dag moet doen. Er stonden
ook best goeie dingen op, maar de toonzetting van “moeten”en “doen “beviel me
niet.
Alleen het eerste punt vond ik geniaal: time-out
nemen
Dat is volgens mij het enige wat helpt. Neem zo vaak
mogelijk even afstand. Denk gewoon “fuck de hell” met alles , laat de
opstandigheid in jezelf even toe en neem 5 minuten, 10 minuten of meer en dat
steeds vaker en net zo lang en vaak als het goed blijft voelen in contact met je
verantwoordelijke zelf.
Want het gaat om voelen. Wie ben je? Wat wil je eigenlijk?
Waar voel je je goed bij?
Neem bijvoorbeeld 5 minuten, loop naar buiten en vraag die kwetterende massa
bovenin om even op vakantie te gaan. Het schuldgevoel dat je bekruipt stop je
even in de diepvries en je kijkt om je heen. Waar ben je, wat zie je, wat hoor
je? Volg je eigen ademhaling, voel je voeten op de grond en kijk naar de lucht.
Daar sta jij en je kunt elk moment keuzes maken.
We maken het niet moeilijk in het begin. Dit is al voldoende.
Bij de tweede keer doe je dezelfde oefening en vraag je
jezelf tegen wat of wie je vandaag “nee” gaat/ durft te zeggen. Durven is hier
een belangrijk woord. Het is beslist noodzakelijk voor je vertrouwen dat het
gemakkelijk is. Je durft het heel goed
te zeggen. Doe het meteen na het besluit. Maak daarna een rondedansje of ga een
vette moorkop eten, in ieder geval : Beloon jezelf groots. Bedenk ondertussen
hoeveel tijd je deze “nee” zal opleveren en bedenk wat je met die tijd het
liefste gaat doen. Het mag alles zijn. Pas op voor die criticus in je hoofd die
je weer een schuldgevoel zal aanpraten. Het is jouw gewonnen tijd. Zo breng je
weer plezier in je leven.
Met deze tips ben je al een heel eind op weg, je kunt ze
uitbreiden, langer niks doen, meer leuke dingen doen. Je leert zo te mediteren
en naar je hart te luisteren.
Het gaat er alleen maar om dat je weer je eigen weg vind,
want met stress ben je die volledig kwijt, dan wordt je geleefd, iets of iemand
anders vraagt en jij levert. Leef en vind je eigen weg.
Ik woon ook in een dorpje in Griekenland en daar ontmoet ik weinig
stress. Het gaat om nu, om vandaag. Ik stond vandaag een poosje in een kleine
file van 4 auto’s omdat iemand op de fiets een praatje maakte met iemand in een
auto. We wachtten allemaal geduldig. Ik had alle tijd bedacht ik me en ik
hoopte dat het praatje leuk was. Het was in ieder geval waardevol genoeg om voor elkaar te stoppen, midden op
straat.
Uitslapen, koffie drinken op een terras, blaadjes lezen, mediteren,
middagdutje, spelen met de katjes, weer even rondhangen in het dorp en op
twitter, even naar het strand over de droge rivier, veel stenen verzameld,
bitterballen gebakken ( zelfgemaakte uit de diepvries, want ik was toch echt
wel lui vandaag) voor bij de borrel, whiskey dus met bitterballen op ons eigen
terras en dan natuurlijk weer even met alle jonge katjes spelen, snelle pasta
met pesto en zonnige zoete tomatensalade. De gigantische afwas, van ons dineetje
van gisteravond met vrienden, lekker laten staan de hele dag en terwijl de pasta
kookte toch even met plezier weggewerkt. Verbaasd over mezelf, dat ik daar
ineens zin in had.
Had eigenlijk een nieuwe workshop moeten uitwerken en van alles
op de website zetten en de nieuwe tegels afwerken. Ik had geen zin vandaag.
Mijn kleine vrije kind werd vanochtend enorm getriggerd toen ik een lijstje las
op een linked-in pagina, wat je allemaal moest doen tegen stress. Het lijstje
met 10 punten stond vol met nog meer “moeten” en nog meer “niet mogen”. Echt
vanuit de kritische ouder opgesteld. Mijn opstandige kind schreef meteen een
venijnig antwoord erop. En ik bleef de hele dag lekker opstandig.
Uit mijn middagslaapje werd ik wakker met de titel van de
workshop. En dat is altijd het moeilijkste van een nieuw product. “De Titel” De
inhoud vormt zich al tijdens het intakegesprek en schaaf ik later bij. Maar de
titel en ondertitel! Vroeger kon ik ook dagenlang zeuren over de prijs die ik
zou vragen. Nu vraag ik gewoon wat ik denk dat ik waard ben en dan zie ik het
wel.
Ondertussen vormden zich wel 3 verhaaltjes die ik wilde
schrijven, zoals deze.
Stil zijn en niks doen levert zoveel op. Iedere keer dat ik dat toelaat komen de
ideeen en de zin om iets bepaalds te doen vanzelf en doe ik het met plezier. Ik
ben zo’n typische doener en het idee dat ik hard moet werken en ook vooral
nuttig, is er met mijn geboorte in Nederland gratis bijgekomen. Het kost me een
heel leven om dat weer los te laten.
Lui zijn, gewoon genieten van alles wat er al is. Daarna komt
de zin vanzelf weer om iets aan te pakken waar ik enthousiast voor ben.
Zwart weekend in augustus 2009
Grieks
|
23 Augustus 2009 | 13:58:06
De hel is weer uitgebroken in Griekenland. Het Gooi van
Athene staat volledig in brand. Het stormt, de vlammen laaien 30 meter hoog op.
Villa’s, 200 jaar oude bomen, kloosters, kassen, alles moet bezwijken voor de
alles vernietigende vlammen. Dit was het mooiste gebied rondom Athene, fris,
groen met pijnboombossen, heuvels,
bergen en ruimte. Nu, zwart als de hel temidden van de Erinyen die wraak nemen.
Vuur, ik bezie vuur altijd positief, als het vuur dat in mij brandt, dat
verwarmt, dat licht geeft, dat aanzet tot acties, gepassioneerd en energiek.
Dit is de donkere kant van het vuur, het alles vernietigende in samenwerking
met de wind, onberekenend, machtig, dominant.
Poseidon en Hefaisthos hebben een bondje
gesloten. Welke straf verdienen de Grieken in Noord-oost Attiki?
Moedige en wanhopige mannen en vrouwen proberen met
tuinslangen en emmertjes water hun huizen te redden, terwijl de 30 meter hoge
vlammen achter hen oprijzen. Met takken doven ze met levensgevaar de vlammen
die de weg willen oversteken. Het gevecht voor hun lijfsbehoud. Ik zie een oude
vrouw lopen met een tak over haar schouder. Iedereen moet iets doen, proberen,
redden.
Het is hopeloos. Dorpen, ziekenhuizen en kloosters zijn geevacueerd. Mensen laden
hun auto’s vol en vluchten via de weg, waar de vlammen weer een barricade hebben
opgeworpen. Hopen maar dat de andere uitweg nog open is, dat ze daar het vuur
net te vlug af zijn.
Nog geen berichten over doden gelukkig, maar honderden huizen zijn al in de as
gelegd en 40 km2 groen hart is voorgoed verdwenen. Treurige zwartgeblakerde
landerijen, gillende mensen, hardwerkende brandweermannen, zwarte wolken, hoge
geel-rode vlammen kleuren het scherm de hele dag.
Hier in Epidavros is de lucht
sinds gisteren geel gekleurd en verduistert de machtige vlammen van de zon. Het
vuur snelt voort met 45 km. per uur, het volgt sporen over de bergen en het blijft
stormen, 7 beaufort: Poseidon is echt kwaad. De helikopters en blusvliegtuigen dringen
zich door de dichte rook. Ademhalen is niet meer mogelijk, alleen daarom al moet
je wegwezen.
Water, water, water, dat is de enige oplossing. Uiteindelijk wint het water
wel, het zachte zal het harde altijd overwinnen, maar tot welke hoge prijs?
En dan breekt er ten noorden van het meer van Marathona weer een brand uit, ver
van de hel, hoe kan dat? Dit is een nieuw vuur, waar komt het vandaan? De
pijnbomen kunnen hun brandende denneappels niet zover schieten. Het lijkt er
inderdaad op alsof dat aangestoken is, hoewel ik die opties altijd maar half
geloof. Elk stukje glas kan zoiets veroorzaken.
Uit heel Europa komt hulp, voor velen zal dat te laat zijn. Hun huis, wat ze in
een half leven hebben gebouwd is weg. Waar moeten ze heen, waar zullen ze weer
opnieuw een leven kunnen opbouwen?
Dionisos, Marathona, Penteli, Drossia, Grammatiko, zo heten enkele van de
overwonnen dorpen. Het vuur is nog
altijd aan de winnende hand. Het gevecht is nog niet gestreden.
Ik ben nog nooit in dat gebied geweest,
jammer, op Google earth ziet het er nog steeds prachtig uit, maar dat is niet
meer, voorgoed voorbij.
Karen 23 augustus 2009
Meditatie aan het strand
Spiritualiteit | Leven
|
12 Augustus 2009 | 16:21:03
Meditatie aan het strand
‘sMorgens 9 uur, de zon in het oosten en de maan in het
westen. Er zijn al anderen op het strand, maar de zee overstemt de stemmen en
ze deren me niet. Ik kan stil zijn temidden van al het aanwezige.
Ik ben, ik ben, ik ben, ik voel mijn lichaam in het zand
zitten en achter me de paal waar ik tegen leun, ik voel de wind zacht om mijn
lichaam spelen. Vriendelijk vraag ik mijn gedachten even pauze te nemen en de
gedachten te bewaren voor later. Het wordt stil.
Ik ben de zon, ik ben de zon, ik ben de zon en een groot
licht vervult me, ik straal licht. Dat is de essentie van de zon: licht.
Ik ben de zee, en ik voel een zachte gestage stroom door
mijn lichaam gaan. Een rivier, mijn bloed, mijn meegaandheid. Dat is de essentie
van de zee: stromen.
Ik ben de berg en ik voel een kracht, een bundeling. Ik ben
kracht. Dat is de essentie van de berg: kracht.
Ik ben de cicade die zingt, ik voel verlangen naar de ander,
de roep naar de ander. Dat is de essentie van de cicade: verlangen om samen te
zijn.
Ik ben de boom en ik voel hoe ik vol trots mijn schoonheid
laat zien, mijn takken reiken naar de hemel, mijn blaadjes glanzen groen, dat
is de essentie van de boom: manifestatie.
Ik ben het zand, ik voel de zachte meegevendheid van het
zand, mijn lichaam wordt zacht, plooit zich, ontvangt. Dat is de essentie van
het zand: zachtheid.
Ik ben de wind, ik voel in mij beweging, het schiet alle
kanten op, het is onrustig. Dat is de essentie van wind: beweging.
Theater in Epidavros
Theater | Grieks
|
11 Augustus 2009 | 07:54:18
Theater in Epidavros
Massa’s mensen stromen aan vier zijden het theater binnen. In de diepte zie ik een krioelende menigte die zoekt naar een goede plaats, zich tussen de rijen doorwringend. Ik ruik parfums en zweet. De poort ging 45 minuten later open, waardoor iedereen nu tegelijk voor de Paradoi van het immense theater staan. Het regende en in spanning wachtten we of er gespeeld zou worden of niet. Paraplu’s, plastic zakken en kussentjes beschermden tegen de druppels. Ik werd gewoon nat, had niet nagedacht over bescherming tegen regen. Zelden regent het hier in de zomer, hoewel ik al eens heb meegemaakt dat een voorstelling daarom afgelast werd. De acteurs zagen we over het acteurspad teruglopen naar de kleedkamers. “Oh, ze gaan niet spelen”, ging er door de menigte. Even later liepen sommige acteurs weer richting theater. “Ah, ze gaan spelen.” Bij heen opluchting, bij terug teleurstelling.
“Het duurt zo lang omdat ze alle kussentjes droogmaken” zegt een vrouw. De opmerking gaat als gerucht de menigte door en worden waarheid. Eindelijk mochten we naar binnen, alles is nat, de trappen glad, en de stenen banken voor het eerst niet heet. Ik stond vooraan en heb een mooie plaats bemachtigd. De zonsondergang heb ik gemist door het late uur en ik ben benieuwd of ik de één dag oude volle maan door het wolkendek zal zien verschijnen in het zuid-oosten.
11.000 mensen komen naar Trojaanse vrouwen kijken, één van de meest tragische stukken die er bestaan. De stad Troje brandt, alle mannen gaan dood en de vrouwen worden verkracht en als slavinnen verdeeld onder de brute Griekse machthebbers. Eén en al angst, woede, onmacht, verdriet en verslagenheid.
Op televisie kijk ik niet meer naar films waarin moord en doodslag hoogtij viert. Ik kan het niet meer aanzien, om voor mijn plezier en ontspanning naar gruwelijkheden te kijken. Toch zit ik hier vol verwachting wat de voorstelling me zal brengen. Dit is Euripides, we zien geen moord, we horen van Talthybios , de boodschapper, dat er gedood wordt. We zien, horen, voelen, alles wat er in de vrouwen, de slachtoffers omgaat.
Hoe zal KOBE dit stuk brengen, daar gaat het om, want we kennen allemaal het verhaal, we hebben het ettelijke malen gelezen en gezien. Met welke beelden, met welke muziek en spel weten ze me te raken, zodat dit stuk me nu iets te vertellen heeft.
Terwijl de lichten nog branden en de laatste toeschouwers binnenlopen speelt een jongetje met een bal, uit alle hoeken komen andere kinderen meespelen. Ze zijn één van ons, het zijn mijn buurkinderen. Ze spelen voor een ingestort en verbrand huis. Het leven versus de dood. Dan gaat het alarm en horen we bombardementen. Ik zie meteen beelden van oorlog, zoals ik die ken uit documentaires, dit is echt, dit hebben mijn ouders meegemaakt. Het koor van vrouwen wordt door soldaten aan hun haren uit het publiek gesleept en op een hoop gegooid. Dit gaat over ons, ik zou één van hen kunnen zijn. Ik zie de beelden van de gevangenen in Sebrenica, nog zo kort geleden bij ons in Europa.
Hecabe verliest al haar kinderen en kleinkinderen en wordt als slavin aan Odysseus toegewezen, die ze haat. Een ondraaglijker leed is niet voorstelbaar. Alle vrouwen, jong nog, vertellen over hun verloren kinderen, verkrachtte dochters, gesneuvelde mannen. Bij de éen zijn de borsten afgesneden, pure machtswellust, bij een ander zijn haar man en kinderen voor haar ogen afgeslacht en zijzelf daarna verkracht. Hoe komt een mens zo ver van zijn menszijn verwijderd dat hij dat doet.
Alle vier de actrices van de grote rollen, Hecabe, Cassandra, Andromache en Helena spelen fantastisch goed. Helena heeft een uitzonderingspositie in deze voorstelling, zij is geen slachtoffer, zij denkt alleen aan zichzelf, niet aan wat zij heeft aangericht, zij is even bruut als de mannen en buit haar schoonheid uit om de zwakke plek van Menelaos te raken. Het lukt haar, hij valt weer voor haar, zodat zij als enige ongeschonden uit deze hel komt.
Het koor van vrouwen was prachtig in beeld gebracht, herkenbaar met de oude mannenjassen over hun jurken, in groepjes elkaar beschermend, op een rij voor de geweren van de soldaten, ik zag de beelden van de concentratiekampen. We zagen al hun wanhoop en moed, als ze door het kordon van soldaten heendrongen op risico van afgeslacht te worden.
Deze voorstelling vertelt ons van de gruwelijkheden, waartoe we nog steeds in staat zijn, vertelt ons wat mensen, mensen aandoen, of moet ik zeggen wat beestachtige mensen, mensen aandoen.
Dat mogen we nooit vergeten en door ons te herinneren, door één van hen te zijn, weten we dat we allemaal één zijn met recht op liefde en leven.
Hallo zon, dag zee. De stralende is één met de stromende. Zo vroeg op de ochtend is het één fonkelfestijn alsof de sterren in de zee zijn neergedaald. De bergen staan sterk te zijn en houden het water in toom. De bomen roepen groen, groener, groenst en de cicaden zingen de zomer. Dag glaraki mou, zeg ik tegen de meeuw die de kustlijn volgt. Ik lig in de zee die glad als olie is en zwem op mijn doel, een oranje boei, af. Hij is nog ver weg, zo’n 150 meter van me vandaan. Met rustige slagen, adem in en open, adem uit en sluiten, kom ik steeds een stukje dichterbij. Het water is zo zacht, zo omringend en fris. Het laat zich gemakkelijk wegduwen door mijn handen, en er onstaan kleine golfjes die de boei en nog veel verder, eerder bereiken dan ik. Ze gaan voor me uit en ik weet niet waar ze terecht komen. Ik laat me drijven en ik dwaal een beetje van de weg af. De oh zo lichte en krachtige zee draagt me. Ik hoef niks te doen, alleen maar te liggen. Een stukje rugslag voor de verandering of een crawl. Alle spieren in mijn lichaam werken samen , één groot georganiseerd geheel. Ik zwem en mijn lichaam doet precies wat daarvoor nodig is. Alles is op elkaar afgestemd, deze ochtend en elke ochtend en de hele dag. Alles doet wat het moet doen en alles geeft alles aan elkaar.
Onder mij zwemmen de visjes, boven mij vliegen de meeuwen en ik voel me ertussen, diep onder mij gesteente en lava, boven mij de lucht die ik nu niet voel, want ze is stil. Boven Methana hangt nog niet het dagelijkse wolkje en Aegina is nog niet verborgen voor ons door een zinderende mist.
Hier en nu laat ik alles zijn zoals het is, ik denk niet meer, ik ben één met dat alles.
Laat ik vooral de golfjes die ik voortbreng vertrouwen, die hun bestemming kennen en die mij de veelkleurige stenen brengen waarmee ik bouw.
Laat ik vooral deze grote organisatie eren, die precies weet wat hij op elk moment geacht wordt te doen en alles in harmonie op elkaar afstemt.
Ik zal de stenen verzamelen en ik beloof dat ik er iets moois van maak.
Vandaag is vandaag en gisteren is alweer voorbij. Gisteren bestaat niet meer. En waarom spoken al die flarden van gisteren nog door mijn hoofd, waarom voel ik me rot over iets van gisteren? Blijkbaar heb ik daar nog een les uit te leren. Ik ben boos op mezelf dat ik in een groep ( als deelnemer) meelachtte met een grap die ik niet eens snapte. Waarom doe ik zoiets? Vandaag kwam het antwoord. Een leuke trainster met wie ik vaak samenwerk had zojuist dezelfde ontdekking gedaan. We gaan overlevingsgedrag vertonen in een groep. We doen dingen die we niet van ons zelf kennen, verrassend en pijnlijk. Hoe kun je dan de veiligheid bewaken. Veiligheid in een groep om te kunnen leren. Ik voelde me niet meer veilig omdat ik iets had gedaan wat ik niet begreep, wat ik allang niet meer had gedaan.
Achteraf dus geanalyseerd: telkens even een moment voor mezelf nemen: waar ben ik, wat doe ik en wat wil ik, nu zijn dus en nu er iets aan doen, zou mij helpen. Tijd inruimen om te kunnen zeggen, ik doe nu iets wat ik liever niet wil doen.
In mijn fantasie heb ik het moment afgespeeld en me anders gedragen zoals ik het wil. Dat gaf rust en opluchting. Hopelijk doe ik het de volgende keer anders.
Morgen,wie weet wat morgen brengt. Ik heb me voorgenomen om morgen als een verrassing te zien. Morgen is de volgende stap. Bij mijn Griekse vrienden is morgen: ooit. Dat geeft een hoop vrijheid, want we zullen wel zien morgen waar ik ben, hoe ik in mijn vel steek, je weet nooit wat er gaat gebeuren. maar de wereld daaromheen vraagt van mij dat ik morgen mijn afspraken nakom. Ik permitteer me de vrijheid om soms morgen -ooit- te laten zijn, om morgen zodra dat vandaag geworden is anders keuzes te maken.
In Nederland wordt me dat vaak in de volle agenda's niet in dank afgenomen. In Griekenland is dat gewoon. Vandaag is ten slotte niet gisteren.
Ooit is ook lastig voor mij, want ik wil ook een heleboel voor elkaar krijgen. In Griekenland zeg ik dan vaak als ik weer morgen hoor en ik wil nu iets doen: Morgen is vandaag! En dan bloeit alles open en is op dat moment alles mogelijk.
Vandaag is mijn lievelingsdag zeg ik samen met Poeh.
Karidiès communicatietrainingen
Karen de Vries helpt u om krachtig te zijn in communicatie.
Om bewust gebruik te maken van uw non-verbale en verbale mogelijkheden. Om
optimaal te communiceren en te presenteren, zodat u uw boodschap helder en met
passie overbrengt. Samen met u ontdekt Karen graag uw aanwezige kwaliteiten en
helpt u deze uit te breiden. Wat zou u willen ontdekken? Karidiès communicatie
Karidiès cultureel centrum in Epidavros, Griekenland.
Archaia Epidavros, een vissersplaatsje op de Peloponnesos in Griekenland. Met twee baaien aan de Saronische golf. Hier geven wij al onze cursussen: theater, Griekse taal, koken, schilderen, fotografie. Een mythische omgeving temidden van de antieke opgravingen en de theater- en muziekfestivals. www.karidies.com
Argolida, accommodaties en cultuur. Argolida is een culturele provincie op de Peloponnesos in Griekenland. De meeste bezienswaardigheden vindt u hier en ook stranden, mooie stadjes en dorpjes, eilanden. Met reistips, achtergronden, real estate, Griekse recepten. www.argolida.nl
In Griekenland maak ik mozaiektegels van natuurstenen voor mijn tuin.
